01-  الم.    

02  تا 05-  روم در پست ترين سرزمين شكست خورد،* (محلی که سطح آن از هر جای کره زمين پائين تر است)

     آنها بعد از شكست خوردنشان در عرض چند سال پيروز ميشوند.

     چون فرمان كار در گذشته و آينده با خدا است و آن روز افراد باايمان بسبب ياری خدا شاد ميشوند.

     خدا هر كس را كه بخواهد ياری ميكند.

     او توانا و مهربان است.    

06-  اين وعده خداست و خدا بر خلاف وعده‌اش كاری نميكند، ولی بيشتر مردم اين را نميدانند.   

07-  مردم فقط ظاهر زندگی دنيا را ميشناسند و از عاقبت كار غافل هستند.       

08-  آيا آنها درباره خودشان فكر نكرده‌اند؟

     خدا آسمانها و زمين و آنچه بين آنها است را بحق آفريده و مدت معلومی تعيين كرده،

     ولی بيشتر مردم ملاقات خداوندشان را قبول ندارند. **    

09-  آيا در زمين نگشتند تا ببينند عاقبت كار كسانی كه قبل از آنها بودند چه بود؟

     آنها نيرويشان بيشتر از اينها بود و زمين را زير و رو كردند و بيشتر از آنچه اينها آباد ميكنند زمين را آباد كردند

     و پيغمبرانشان دلائل روشن برای آنها آوردند.

     خدا به آنها ظلم نكرد، ولی آنها به خودشان ظلم كردند.    

10-  و عاقبت بد كسانی كه كار بد ميكردند اين بود كه منكر آيات خدا شدند و آن را مسخره ميكردند.    

11-  خدا خلقت را شروع ميكند و بعد آنها را برميگرداند و آنگاه بسوی او برگردانده ميشويد.     

12-  روزی كه قيامت برپا شود گناهكاران نااميد ميشوند.      

13-  و شفيعی از كسانی كه شريك خدا ميساختند برای آنها وجود ندارد ***  و منكر شريكانی كه ميساختند ميشوند.     

14-  روزی كه قيامت برپا شود مردم از هم جدا ميشوند.     

15-  اما افرادی كه ايمان داشتند و كار صحيح كردند در بهشت شادمان خواهند بود.