105-   آيا شما نبوديد که وقتی آيات من بر شما خوانده ميشد ميگفتيد اين حرفها دروغ است؟     

106-   ميگويند خداوندا، بدبختی ما بر ما غلبه کرد و گمراه بوديم.     

107-   خداوندا، ما را از آن بيرون ببر، اگر اينکار را تکرار کرديم ستمکار هستيم.      

108-   خداوند ميفرمايد: در آن گم شويد و با من حرف نزنيد.     

109-   عده ای از بندگان من ميگفتند خداوندا،

        ايمان آورديم ما را بيامرز و بما رحم کن، تو بهترين رحم کننده هستی.

110-   شما آنها را مسخره ميکرديد و به آنها ميخنديديد تا آنجا که ياد مرا از خاطر شما بردند.    

111-   من امروز بخاطر صبری که کردند به آنها پاداش دادم.

       آنها موفق هستند.     

112-   خداوند به آنها ميفرمايد: در زمين چند سال مانديد؟      

113-   گفتند يک روز يا قسمتی از روز، از کسانی که ميتوانند آن را حساب کنند بپرس.      

114-   خداوند ميفرمايد: فقط مقدار کمی مانديد اگر واقعيت را ميدانستيد.     

115-   آيا خيال کرده ايد که ما شما را بيهوده آفريده ايم؟ 

       و پيش ما برگردانده نميشويد؟       

116-   خدا فرمانروای حقيقی، والا و بلند مرتبه است.

       معبودی غير از او که صاحب عرش کريم است وجود ندارد.

       (کسی که انسان بنده و مطيع محض و بی چون و چرای دستورها و نظرهای او باشد غير از او که صاحب عرش کريم است وجود ندارد.)

117-   کسی که با خدا معبود ديگری را بخواند هيچ دليلی برای اين کار خود ندارد.  

       حساب او پيش خداوندش محفوظ است. 

       مسلماً افراد بی ايمان رستگار نميشوند.       

118-   بگو خداوندا مرا بيامرز و به من رحم کن. 

       تو بهترين رحم کننده هستی.