54-  ما دراين قرآن هر گونه مثلی برای  هدايت مردم  زده‌ايم ولی انسان بيشتر از هر چيزی اهل بگومگو است.

55-  وقتی هدايت برای آنها آمد، هيچ چيز مانع ايمان آوردن و آمرزش خواستن آنها از خداوند نشد

     مگر انتظار اينکه روشی كه درباره گذشتگان اجرا شده بود برای آنها بيايد يا عذاب روبرويشان قرار بگيرد. 

56-  ما پيغمبران را برای بشارت دادن (درباره عاقبت كارهای خوب) و ترساندن (از عاقبت كارهای بد) ميفرستيم

     و افراد كافر بباطل بگومگو ميکنند تا با آن حق را پايمال كنند

     و آيات مرا و بيمی را كه از عاقبت كار بدشان به آنها داده شده به مسخره گرفتند.     

57-  کيست ظالم ‌تر از كسی كه آيات خدا به او گفته شود و او از آن روگردان باشد و كارهائی را كه كرده فراموش كند؟

     ما بر دلهايشان پرده‌ای افكنده‌ايم كه نفهمند و گوششان را سنگين ساخته‌ايم (كه حقيقت را نشنوند).

     اگر آنها را براه صحيح دعوت كنی هيچگاه هدايت نمی‌شوند.    

58-  خداوند تو آمرزنده و صاحب رحمت است.

     اگر خدا بعلت كارهائيکه ميکردند آنها را مو‌أخذه مينمود، در عذاب آنها عجله ميکرد

     ولی برای هلاك آنها زمانی تعين شده كه راه فراری از آن پيدا نميکنند.*     

59-  اين ‌ها شهرهائی است كه چون ظلم كردند نابودشان كرديم و برای نابود كردن آنها مدتی تعين نموديم.    

60-  موقعی را ياد ‌آوری كن كه موسی به همسفر جوانش گفت 

     تا به محل بهم رسيدن دو دريا نرسم يا مدت درازی صرف آن نكنم، از اين مسافرت دست برنميدارم.     

61-  چون به محل برخورد دو دريا رسيدند، ماهی خود را فراموش كردند و ماهی راهش را در دريا پيش گرفت و رفت.