82-  چون فرمان ما صادر شد شهر را زير و رو كرديم و بر آنها پی ‌درپی بارانی از سنگهای گلی بارانديم.  

83-  سنگهائی كه پيش خداوندت نشاندار بود.

     چنين عذابی از ستمكاران دور نيست.      

84-  و به شهر مدين برادرشان شعيب را فرستاديم.

     شعيب به آنها گفت ای قوم من،

     خدا را بندگی كنيد (بنده كسی جز خدا نباشيد).

     معبودی

    ( كسی كه شما در مقابل او احساس و ابراز كوچكی كنيد و او را عامل برآوردن آرزوهای خود بدانيد)

    جز او وجود ندارد.

    و از پيمانه و ترازو كم نگذاريد.

    من وضع مالی شما را خوب می ‌بينم و برای شما از عذاب روزی كه همه را در برميگيرد ميترسم.  

85-  ای قوم  من، پيمانه و وزن را از روی عدالت كامل بدهيد و از حق مردم چيزی كم نگذاريد و در زمين خرابكاری نكنيد.      

86-  اگر ايمان داشته باشيد سود حلالی كه خدا برای شما باقی ميِگذارد برايتان بهتر است، و من نگهبان شما نيستم.  

87-  گفتند ای شعيب، آيا نمازت به تو دستور ميدهد كه ما از آنچه پدرانمان می پرستيدند دست برداريم؟

     يا آنطور كه دلمان ميخواهد در اموال خودمان دخل و تصرف نكنيم؟

     تو آدم بردبار و فهميده‌ای هستی. (اين حرفها از تو بعيد است).    

88-  شعيب گفت نظر شما چيست و چه ميگوئيد اگر من بر دليل روشنی از خداوندم باشم

     و خدا رزق خوبی از جانب خودش روزی من ساخته باشد؟

     من نميخواهم در آنچه شما را از آن نهی ميكنم با شما مخالفتی بكنم. من جز اصلاح چيزی نميخواهم، *

     آنهم تا آنجا كه از دستم برآيد و موفقيت من در اينكار با خدا است بر او توكل كرده‌ام و بسوی او برميگردم.