26-  كسانی كه كار نيك كرده‌اند پاداشی بهتر و بيشتر از آن دارند. 

      صورتشان را غبار و ذلت نمی پوشاند.

      آنها اهل بهشت هستند و هميشه در آن خواهند بود.    

27-  كسانی كه كار بد كنند بدانند كه جزای كار بد مجازاتی به اندازه آن است

      و خواری آنها را در بر ميگيرد و كسی كه آنها را از عذاب حفظ كند ندارند.

      مثل اينكه صورتشان با قطعه‌ای از شب تاريك پوشانده شده.

      آنها اهل آتش جهنم هستند و هميشه در آن خواهند بود.

28-  روزی كه همه آنها را جمع ميكنيم و به مشركين ميگوئيم كه شما و شريكانی كه برای خدا ميگرفتيد سر جای خود بايستيد

      و بين آنها جدائی مياندازيم. شريكهايی كه برای خدا ساخته بودند ميگويند شما ما را بندگی نميكرديد.    

29-  خدا برای شهادت بين ما و شما كافی است ما اصلا اطلاعی از عبادت شما نداشتيم.     

30-  اينجاست كه هر كسی از كارهائی كه قبلا كرده آگاه ميشود و پيش خدا مولای حقيقی خودشان برگردانده ميشوند

      و تمام شريكانی كه برای خدا ميبافتند گم ميشوند.      

31-  بگو چه كسی از آسمان و زمين بشما روزی ميدهد؟

      يا چه كسی مالك شنوائی و بينائی است و زنده را از مرده خارج ميكند و مرده را از زنده؟

      و چه كسی تدبير امور عالم را ميكند؟

      ميگويند خدا.

      بگو آيا از نافرمانی و عذاب خدا نمی‌ ترسيد؟       

32-  اين خداست كه صاحب اختيار حقيقی شماست.

      بعد از حقيقت چه چيزی غير از گمراهی وجود دارد؟

      به كجا برده ميشويد؟  

33-  سخن خداوندت نسبت به كسانی كه نافرمانی ميكردند اينطور ثابت شد كه آنها ايمان نمياورند.