196-  مولا و ياور من خدا است كه قرآن را نازل كرده و او يار و ياور افراد درستكار است.    

197-  كسانی را كه غير از خدا به كمك خود ميخوانيد،

       توانائی ياری شما را ندارند، خودشان را هم نميتوانند ياری كنند.   

198-  اگر آنها را به راه صحيح دعوت كنيد نميشنوند و آنها را ميبينی كه بتو نگاه ميكنند ولی نمی‌بينند.   

199-  آنها را ببخش و بكار نيك امر كن و از افراد نادان روگردان باش.      

200-  اگر از شيطان وسوسه‌ای بتو رسيد به خدا پناه ببر، چون او شنوا و دانا است.   

201-  وقتی شيطان افراد پرهيزكار را وسوسه كند خدا را ياد ميكنند، آنوقت بصيرت پيدا ميكنند.     

202-  دوستانشان آنها را به گمراهی ميكشانند و در اينكار كوتاهی نميكنند.    

203-  وقتی آيه‌ای برای آنها نياوری ميگويند چرا آيه‌ای انتخاب نكردی؟

       بگو من فقط از آنچه از خداوندم بمن وحی ميشود پيروی ميکنم.  *

       اين قرآن برای افراد باايمان وسيله بينش و راهنمائی و رحمتی از طرف خداوند شما است.      

204-  وقتی قرآن خوانده ميشود به آن گوش كنيد و ساكت باشيد تا مورد رحمت قرار گيريد. **       

205-  خداوندت را صبح و شب با فروتنی و ترس، آهسته در دلت ياد كن و از افراد بی‌ توجه نباش.    

206-  كسانی كه در پيشگاه خداوند تو هستند در بندگی او تكبر نمی‌ورزند و او را تسبيح و به او سجده ميكنند.