104-  وقتی به آنها گفته شود بسوی آنچه خدا نازل كرده و پيش پيغمبر بيائيد،

       ميگويند همان چيزهائی كه پدرانمان را بر آن يافتيم برای ما كافی است، *

       اگر چه پدرانشان چيزی نميدانستند و راه صحيح را نشناخته بودند.          

105-  ای افراد باايمان، وظيفه شما است كه خودتان حقيقت را بشناسيد.  **

       در صورتيكه راه صحيح را شناخته باشيد، كسانی كه گمراه شده‌اند ضرری بشما نميزنند.

       بازگشت همه شما پيش خداست و خدا شما را از كارهائی كه ميكرديد با خبر ميكند.         

106-  ای افراد باايمان، وقتی مرگ يكی از شما فرا رسيد موقع وصيت دو نفر شاهد عادل از خودتان يا از ديگران بگيريد.

       اگر موقع مسافرت دچار مصيبت مرگ شديد، در صورتيكه شک داريد، آن دو نفر را بعد از خواندن نماز نگاه داريد

       تا به خدا قسم بخورند كه شهادت را به هيچ قيمتی نميفروشيم اگر چه از خويشانمان باشند و شهادت خدا را مخفی نميكنيم،

       چون ما در آنصورت از گناهكاران خواهيم بود.          

107-  اگر معلوم شد كه آندو مرتكب گناهی شده‌اند، دو نفر ديگر كه شايسته ‌تر هستند و به آنها در شهادت ظلم شده است

       و به مرده نزديكترند جای آنها قرار بگيرند و به خدا قسم بخورند كه شهادت ما از شهادت آنها درست تر است

       و ما از حق تجاوز نكرده‌ايم، چون در آنصورت ستمكاريم.         

108-  اينكار برای اينكه شهادت مطابق حق باشد بهتر است و همينطور برای اينكه بترسند

       كه قسم آنها بعد از قسم دو نفر بعدی رد شود.

       از نافرمانی و عذاب خدا بترسيد و از فرمان او اطاعت كنيد.

       خدا كسانی را كه از او اطاعت نميكنند هدايت نميكند.