154-  خدا بعد از غم، چرتی آرامش بخش بر شما نازل كرد كه عده‌ای از شما را فرا گرفت
       و عده‌ای در فكر جان خود بودند.
       درباره خدا بناحق گمانی نظير گمان جاهليت داشتند.
       ميگفتند آيا در اين كار ما اختياری داريم؟
       بگو تمام كارها در اختيار خدا است.
       چيزی را كه برای تو آشكار نمی ‌كردند در دلشان مخفی مينمودند.
       ميگفتند اگر كار در دست ما بود اينجا كشته نمی شديم.
       بگو اگر در خانه‌های خودتان هم بوديد كسانی كه قتل بر آنها مقرر شده بود، با پای خود به محل قتل خود ميرفتند.
       برای اينكه خدا آنچه در دلتان است امتحان كند.
       و آنچه در دل شما است پاك كند.
       خدا آنچه در دلها است ميداند.   
155-  افرادی از شما، كه روز برخورد دو لشكر فرار كردند،
       شيطان بسبب بعضی از كارهايی كه كرده بودند آنها را دچار لغزش كرد.
       خدا از گناه آنها درگذشته چون خدا آمرزنده بردبار است.     
156-  ای افراد باايمان، مثل كسانی كه كافر شدند نباشيد كه درباره برادرانشان وقتی سفر كردند يا در جنگ بودند گفتند،
       اگر پيش ما بودند نمی  مردند و كشته نميشدند، تا خدا آن (فکر) را مايه حسرتی در دلشان قرار دهد.
       خدا زنده ميكند و ميميراند.
       خدا كارهايی را كه ميكنيد می ‌بيند.      
157-  اگر در راه خدا كشته شويد يا بميريد، مسلما آمرزش و رحمت الهی بهتر از تمام چيزهايی است كه آنها جمع ميكنند.